„Trzy razy pomyśleć, zanim zaczniemy działać odparł Dick. Nieostrożność może nas kosztować życie!
Spostrzeżenie chłopca i porównanie stożka z dzwonem nurkowym było słuszne. Jednakże w zatopionym dzwonie pompy stale odnawiają powietrze. Nurkowie oddychają swobodnie i doznają tylko tych niewygód, które wynikają z dłuższego pobytu w nieco zagęszczonej, odmiennej od zwyczajnej, atmosferze. W tym wypadku natomiast do wymienionych przykrości dołączyły się jeszcze inne. Woda zagarnęła już trzecią część wolnej przestrzeni, a dopływ świeżego powietrza mogło zapewnić tylko przebicie kopca.
Czy można było wywiercić otwór, nie narażając się na przewidziane przez Dicka niebezpieczeństwa Dwie przyczyny mogły spowodować przybór wody przebicie ściany, poza którą poziom wody byłby wyższy niż w kopcu, oraz dalsze podnoszenie się wody na zewnątrz. W obu wypadkach w stożku pozostałaby tylko znikoma ilość zanieczyszczonego, coraz gęstszego powietrza.
Czy wzburzone wody groziły również przewróceniem kopca Nie, tego niebezpieczeństwa można się było nie obawiać, kopce termitów bowiem, podobnie jak domostwa bobrów, są niezwykle mocno osadzone w ziemi.
W obecnym położeniu należało się lękać jedynie bezustannego przyboru wody. Trzydzieści stóp wody na równinie mogłoby zatopić stożek na wysokości osiemnastu stóp i sprężyć powietrze wewnątrz kopca do jednej atmosfery.“(13)