„Przez ślubowanie wiary (fides facta) dłużnik w sposób uroczysty przyrzekał wykonać przyjęte na siebie zobowiązanie. Ważną rolę odgrywały gesty rąk, zginanie palców, wyciąganie wskazującego palca itp., przy czym wypowiadano określone słowa (przypuszczalnie przysięgę).
Jedną z form ślubowania wiary było wzajemne podawanie sobie rąk (palmata, przybicie, Handschlag), któremu pierwotnie najprawdopodobniej towarzyszyła przysięga. Wyraźnie występujący przy podaniu ręki moment sakralny z czasem zanika. Podanie ręki przy zawieraniu umowy oznaczało oddanie dłużnika, w wypadku wiarołomstwa, w moc wierzyciela, który zyskiwał prawo zastosowania egzekucji na jego osobie i na jego majątku.
Wadiacja (vadiatio) polegała na wręczeniu wierzycielowi przez dłużnika laski (festuca), zaopatrzonej niekiedy w znak własnościowy dłużnika (festuca notata). Nieraz zamiast laski wręczano wierzycielowi inny przedmiot również związany ściśle z osobą dłużnika, jak np. część ubrania (płaszcz, kapelusz), miecz, włócznię. Przy oddawaniu wierzycielowi laski lub innego ze wspomnianych przedmiotów dłużnik wypowiadał odpowiednią formułę. Oddanie wierzycielowi zakładu w postaci laski lub innego przedmiotu stanowić miało widomy znak, że dłużnik uznaje się zobowiązanym wobec wierzyciela. Otrzymany przedmiot służył wierzycielowi jako legitymacja wobec dłużnika. Okazując go dłużnikowi, wierzyciel upominał go do wykonania zobowiązania.“(15)