„Podobno Milena brała morfinę, niektórzy jak Hana Sklibova
powiadają, że aż do 1936 roku. Jednak w korespondencji z Kafką o narkotyku tym nie ma w ogóle mowy. Nie potwierdzają tego żadne inne źródła, dotyczące jej późniejszego życia. A przypisywano jej wszystko, co tylko miało posmak skandalu łącznie z próbami kradzieży i przerywaniem ciąży.
Pewnego razu profesor z córką wyjechali na wakacje do Czeskiego Lasu, gdzie zamieszkali w eleganckim hotelu. I tam ojciec z przerażeniem odkrył, że Milena sypia z niemieckim literatem, Ernstem Polakiem człowiekiem, którego nie darzył szacunkiem, przeciwnie, uważał za hochsztaplera i lekkoducha.
Polak był wykształcony, posiadał dużą wiedzę encyklopedyczną, zajmował się literaturą i filozofią. Sposobem bycia przypominał Stanisława Przybyszewskiego, starając się zawsze wytworzyć koło siebie aurę demoniczności. Kochał się krótko, bezceremonialnie też zmieniał damy swego serca.
Jan Jesensky, pragnąc uchronić córkę przed rozczarowaniem, zamyka ją w słynnym veleslavinskim zakładzie leczniczym pod Pragą (1917). Milena kocha się jednak nadal w Polaku i gdy tylko kończy się jej przymusowe odosobnienie, podąża za nim do Wiednia. Tam wstępuje z nim w związek małżeński. Ojciec zrywa z córką wszelkie kontakty, a ponieważ Polak jest Żydem w sferach artystycznych pomawia się profesora o antysemityzm. Czas okazał jednak, żc niechęć profesora do zięcia była w pełni uzasadniona.“(8)