„Decyzja Leopolda II, podjęta przez cesarza zupełnie samodzielnie, wbrew opinii austriackich kół politycznych i wojskowych, ocaliła — jak stwierdza jednomyślnie cała historiografia — monarchię Habsburgów przed druzgocącą klęską i zupełnym rozkładem. Zdaniem J. H. Rosea trudno jest wątpić, że gdyby znany z uporu i lekkomyślności poprzednik Leopolda, Józef II, żył choćby o kilka miesięcy dłużej, kryzys 1790 roku zakończyłby się dla Austrii utratą nie tylko Belgii, ale również całej Galicji i może nawet Czech, nie biorąc już pod uwagę dalszych poważnych konsekwencji wewnątrz imperium69.
Porozumienie pruskoaustriackie, podpisane w Reichenbach dnia 27 lipca 1790 roku, było z pozoru sukcesem dworu berlińskiego, w rzeczywistości jego bolesną porażką, a wielkim zwycięstwem dyplomatycznym Austrii, która jednym posunięciem unikała wojny i wyplątywała się z niefortunnej spółki sojuszniczej z Rosją. Było zarazem porażką pol
ską, gdyż podkopywało jeden z najważniejszych fundamentów przymierza polskopruskiego. Od tej chwili los korzystnej dla Polski koniunktury międzynarodowej zależeć będzie wyłącznie od przebiegu konfliktu Potrójnej Koalicji z dworem petersburskim. Sytuacja międzynarodowa była, co prawda, nadal poważna, gdyż w zmuszeniu Rosji do pokoju z Turcją na zasadach sraius quo ante bellum w równym stopniu zainteresowane były dwory berliński i londyński. Bezkrwawe załatwienie konfliktu z Austrią tym bardziej skłaniało Berlin do usztywnienia swej polityki wobec Petersburga, wzmagało jego nadzieję, że pozbawiony sojusznika dwór rosyjski będzie musiał albo ulec presji dyplomatycznej ze strony państw Potrójnej Koalicji, albo narazić się na klęskę militarną, zmieniającą cały układ sił w Europie Środkowej i pociągającą za sobą zastąpienie dotychczasowej hegemonii d" oru rosyjskiego na tym obszarze hegemonią pruską. Rozwój sytuacji międzynarodowej zależał jednak w znacznym stopniu od zdecydowania, odwagi i konsekwencji polityki polskiej. Niewiele z pozoru znaczące akty sejmu Rzeczypospolitej miały dla ewolucji ogólnej sytuacji europejskiej znaczenie o wiele większe, niż sądzono w Warszawie na przełomie 1790 i 1791 roku.“(10)